Euthanasie bij Alzheimer en waarom ik pro ben

Als kleindochter van een Alzheimer patiënte en sp.a-ster ben ik voor euthanasie bij Alzheimer patiënten. Velen zijn ertegen omdat ze zogezegd niet afzien. Ze weten het nietmeer en voelen dus niets. Ik weet dat het niet zo is. Het is erg bij heldere momenten te moeten beseffen dat je niet meer weet hoe je jezelf moet wassen of moet koken of veel erger nog te beseffen dat je soms je eigen zoon of kleindochter niet meer kent.
Als je een ongeval meemaakt wordt je toch ook vergoed voor psychische schade.

Sommigen zien daarbij dan ook nog lichamelijk af. Ze hebben geen controle meer over hun uitwerpselen of hun benen, armen. Maarja dan komen ze niet meer in aanmerking voor euthanasie want dan beslissen ze niet op een helder moment.
Ze leven als een plant. Ze kunnen niets meer doen, ze weten zelf niets meer. Ik vind het triestig als je zo je leven moet eindigen. Je ligt daar in je eigen stront met bloederige doorligwonden en je mond wordt volgepropt met vloeibaar voedsel die een verpleegster je toedient.

Ik ben blij dat mijn mémé niet zover is geraakt en ik vind het moedig van Hugo Claus dat hij die beslissing voor zichzelf heeft gemaakt. Het is niet belangrijk hoeveel verdriet er zal zijn voor de nabestaanden.

Ter nagedachtenis aan de Heer Hugo Claus en mijn lieve mémé

Kinderen zonder papieren

Minister P. Dewael wil graag meer migranten naar ons land brengen om zo te zorgen voor een goed pensioen. Maar wat!!! Woensdag stond in de standaard dat er reeds 1.6 miljoen illegale mensen in ons land verblijven. Waarom dan in godsnaam nog andere mensen naar hier halen? Wees toch niet zo streng voor de vluchtelingen en vooral niet voor de kinderen. Kinderen kunnen er toch ook niets aan doen, dat ze moeten vertrekken uit hun land, dat ze illegaal zijn, dat ze de taal niet spreken, ze kunnen er toch NIETS aan veranderen. Maar toch worden ze uitgewezen, samen met of zonder hun ouders of worden ze opgesloten in het asielcentrum.
Ze mogen 1uur in de buitenlucht en anders kunnen ze niet eens buiten kijken, want de ramen zijn veel te hoog geplaatst. Wanneer ze ziek zijn krijgen ze enkel Dafalgan, het wondermiddeltje bij uitstek. De kinderen die opgepakt worden in Zaventem zijn er nog veel beter aan toe. Die horen ieder kwartier, halfuur, uur een vliegtuig vlak boven hun hoofd opstijgen dat ze nog niet eens kunnen zien, ze slapen in veel te kleine containers, ze zien aggressieve ouders...
Helemaal geshockeerd ben ik.
http://www.vluchteling.be/

Gevangen dankzij een ander

Ik las vandaag een artikeltje in Weliswaar (http://www.weliswaar.be/) over hoe de familieleden van de gevangen moeten omgaan met problemen. Zij hebben niemand om erover te praten. Maar eindelijk komen er initiatieven, zo is er nu een lotgenotengroep opgericht.

Het is niet alleen het echte slachtoffer die lijdt, maar ook de lotgenoten van de dader.
Ik vind het verschrikkelijk dat ondanks de vervroegde invrijheidsstelling daders soms nog als onmensen worden behandeld in de gevangenis. Het zijn ook maar mensen. Ze hebben een misdaad gepleegd en moeten inderdaad worden gestraft, maar is het dan zoveel beter om ze ook nog eens af te zonderen van familie? Misschien is het goed dat de daders kunnen praten met hun vrouw, vader of moeder om zo in te zien wat ze fout hebben gedaan! Het zijn niet alleen professionelen die hulp kunnen bieden. Iedereen wil toch affectie, liefde, genegenheid. Waarom krijgen zij dat dan niet. Bij mij is er totaal onbegrip.

Moet de familie die buiten de gevangenismuren leeft, daarom ook boeten voor de zonden van de dader? Het is toch helemaal niet eerlijk, dat ze weken op voorhand moeten aanvragen of ze op die dag, dat uur eens 'in het kamertje' mogen of die dag, dat uur een verjaardagsfeestje voor hun kind mag georganiseerd worden. Of dat wanneer je vijf minuten telaat bent je geschorst wordt van de gunstmaatregel.

We leven in een maatschappij die mensen kansen geeft. Waarom de mensen in de gevangenis dan geen kansen geven, daar heb je ze ten minste nog in de hand. Waarom hoort dat niet bij de resocialisatie van de daders...Waarom gun je de familie die al genoeg afziet, geen affectie?

Heel veel vragen, vragen die waarschijnlijk onbeantwoord zullen blijven. Toch ben ik blij dat er lotgenotengroepen opgericht worden zodat ook de familie van de daders wat hulp krijgt. Het is voor hen net zo moeilijk als voor de dader die achter tralies zit.